Elektrownia gaz w Gilan, Iran. Przybliżona lokalizacja 36.6206, 49.5107.
gazGilanIran
Lousan (Shahid Beheshti) to gaz elektrownia o mocy 120 MW w Gilan, Iran. Na podstawie jej mocy zainstalowanej (szacunkowo) może zasilić około 135k gospodarstw domowych (szacunkowo). Zajmuje miejsce #135 spośród 177 elektrowni w Iran według mocy zainstalowanej. Oddana do użytku w 1977 roku, ma około 49 lat — o ugruntowanej pozycji. W kontekście, gaz dostarcza około 89.5% energii elektrycznej Iran; krajowa sieć energetyczna średnio 660 gCO₂/kWh (5.7% niskoemisyjne) (2025).
Dane elektrowni: WRI Global Power Plant Database (CC BY 4.0), id WRI1008159.
Znane, modelowane i obliczone wartości są prezentowane oddzielnie. Brakujące pola są oznaczone jako niedostępne.
The capacity and fuel fields on this page are source-record values from the upstream open dataset. They are useful for identification and ranking, but they have not been upgraded to a 2026 registry/GEM-location verified value.
capacity: WRI Global Power Plant Database source-record (legacy); fuel: WRI source-record fuel
Przy 120 MW, Lousan (Shahid Beheshti) jest poniżej mediana elektrowni gaz w Iran (546 MW). Elektrownie gazowe spalają gaz ziemny w turbinach otwartoobjętościowych do szybkich szczytów, lub w jednostkach cyklu połączonego, które odzyskują ciepło spalin w HRSG, aby osiągnąć około 55–62% sprawności — najczystszą opcję paliwową.
Porównanie zdolności obliczone na podstawie Globalnej Bazy Danych Elektrowni WRI; kontekst typu paliwa to ogólne tło inżynierskie.
Moc zainstalowana (MW), WRI Global Power Plant Database (CC BY 4.0).
Ta elektrownia gas spala gaz ziemny w turbinie — często w układzie kombinowanym — do wytwarzania energii elektrycznej. Leży w klimacie hot-summer Mediterranean continental (Köppen Dsa) — półkula Północna, szerokość geograficzna 36.6°N — co kształtuje ile energii może produkować i jak jej produkcja zmienia się w ciągu roku.
Średnia miesięczna temperatura
Stopniodni ogrzewania są tutaj 28% poniżej mediany elektrowni w tym zbiorze danych — wskaźnik tego, ile dodatkowej energii muszą zastąpić podgrzewane urządzenia przez swoje powierzchnie zimą.
Klimatyczny indeks zapotrzebowania na ciepło: 39/100 — ta lokalizacja plasuje się w środkowa trzecia elektrowni, które pokrywamy pod względem stopniodni ogrzewania.
Turbina gazowa tutaj pracuje również ~0% poniżej swojej nominalnej mocy ISO (15°C) przy tej średniej rocznej (typowa krzywa CCGT, szacunkowo).
Normy klimatyczne: WorldClim 2.1 (1970–2000 monthly normals, 10 arc-min, CC BY 4.0); strefa: Köppen-Geiger world climate classification (Kottek et al. 2006, 0.5° grid). Stopniodni & indeks zapotrzebowania na ciepło obliczone przez PowerAtlas — modelowany wskaźnik zapotrzebowania na ciepło, nie zmierzona wartość obiektu.
Dla zewnętrznych elementów elektrowni — kotłów odzysknicowych (HRSG), kompensatorów, zaworów, kołnierzy i ich izolacji — lokalny klimat decyduje o tempie degradacji niezabezpieczonej stali i powłok. Lokalizacja ta znajduje się w umiarkowanie korozyjnym środowisku (szacowana klasa ISO 9223 C3 — Åšrednia), a głównym czynnikiem stresu środowiskowego jest thermal cycling.
Wyższa surowość środowiska to dokładnie miejsce, gdzie ochronna izolacja zdejmowalna zwraca się najbardziej: osłonięty mikroklimat spowalnia korozję, uszkodzenia UV i zmęczenie termiczne oraz wydłuża żywotność urządzeń zewnętrznych. To orientacyjny kontekst klimatyczny lokalizacji — nie ocena stanu konkretnej elektrowni ani operatora.
Szacunek orientacyjny metodą informacyjną ISO 9223:2012 (korozyjność atmosferyczna na podstawie temperatury, czasu zwilżenia i zasolenia powietrza), z wykorzystaniem norm klimatycznych WorldClim, klasy Köppen-Geiger i odległości od wybrzeża. Orientacyjne, nie zmierzona szybkość korozji.
#109 największa elektrownia gaz spośród 121 w Iran według mocy.
Iran ma 121 elektrownie gaz w tym zbiorze danych, razem około 83,060 MW mocy.
Współrzędne 36.6206, 49.5107 z WRI Global Power Plant Database (CC BY 4.0). Wyświetl na OpenStreetMap.
Lousan (Shahid Beheshti) to elektrownia 120 MW source-record gaz w regionie Gilan, Iran, oddana do użytku w 1977.
Jej moc wystarcza do zasilenia około 135,154 gospodarstw domowych (szacunkowo).
