Zielony wodór
Zielony wodór to wodór wytwarzany przez rozkład wody w procesie elektrolizy zasilanej energią elektryczną ze źródeł odnawialnych, dzięki czemu jego produkcja nie powoduje emisji dwutlenku węgla pochodzenia kopalnego. Jest postrzegany jako droga do dekarbonizacji branż trudnych do bezpośredniej elektryfikacji, takich jak hutnictwo stali, produkcja amoniaku i ciepło wysokotemperaturowe.
Wodór klasyfikuje się według sposobu jego wytwarzania. Większość wodoru produkowanego obecnie to wodór „szary”, wytwarzany z gazu ziemnego z towarzyszącą emisją dwutlenku węgla. Zielony wodór wykorzystuje natomiast elektrolizer zasilany energią z wiatru, słońca lub innych źródeł odnawialnych do rozdzielenia wody na wodór i tlen, dlatego ślad węglowy zależy od źródła energii elektrycznej, a nie od surowca kopalnego.
Jego atrakcyjność dotyczy zastosowań, w których bezpośrednia elektryfikacja jest trudna: jako surowiec chemiczny do produkcji amoniaku i rafinacji, jako reduktor w hutnictwie stali oraz jako paliwo do wysokotemperaturowego ciepła procesowego i części transportu ciężkiego.
Głównymi ograniczeniami są koszt i dostępność taniej energii odnawialnej, ponieważ elektroliza jest energochłonna. Zielony wodór jest zatem zwykle kierowany do sektorów mających niewiele alternatyw, a nie do zastosowań, które można zelektryfikować taniej i bezpośrednio.